Są narzędziami o charakterze  krótkoterminowym. Służą do pomiaru impetu trendu. Uważa się, że podczas gdy wskaźniki śledzące trend pomagają inwestorom w określeniu kierunku przeprowadzania transakcji, to oscylatory służą do timingu. W dynamicznych trendach same oscylatory nie powinny być bodźcem do zawierania transakcji. Cały czas bowiem przebywają w obszarach ekstremalnych i mogą wydać sygnał do zawarcia transakcji w kierunku przeciwnym do kierunku trendu. Jednakże w trendach bocznych, gdy wskaźniki śledzące trend nie nadają się do użytku, oscylatory są szczególnie przydatne.

Większość oscylatorów  porusza się (oscyluje) w określonych przedziałach lub wokół poziomu zero. Kolejną cechą charakterystyczną są poziomy referencyjne. Każdy oscylator ma je dwa: poziom wykupienia i wyprzedania. Generalnie wykres oscylatora nie powinien przebiegać w strefach referencyjnych dłużej niż przez 5%  badanego okresu.

Wykupienie następuje wtedy, gdy oscylator znajduje się w okolicach górnej granicy swoich wahań. Są to różne poziomy, zależne od oscylatora. Rynek jest wyprzedany wówczas, gdy oscylator znajduje się w okolicach dolnego ograniczenia swoich wahań.

Ostatnią ważną cechą oscylatorów jest fakt, że podlegają one również trendom i często pojawiają się na nich formacje. Interpretacja tych formacji jest identyczna z interpretacją figur powstałych na zwykłym akcjogramie. Szczyty i dołki widoczne na oscylatorach winny się pokrywać ze szczytami i dołkami widocznymi na akcjogramie.